பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளை பாதுகாக்கும் (போக்சோ) சட்டத்தின் கீழ், ஒரு சிறு குழந்தையை பாலியல் நோக்கத்துடன் அந்தரங்க உறுப்புகளைத் தொட வைப்பது, தீவிரமான பாலியல் குற்றமாகும் என்று டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.
சுமார் 4 வயதுடைய சிறுமியிடம் தனது அந்தரங்க உறுப்புகளைக் காட்டி, அவற்றை அவளைத் தொட வைத்ததற்காக, போக்சோ சட்டத்தின் பிரிவு 10-இன் கீழ் தண்டிக்கப்பட்ட ஒரு நபர் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார்.. இந்த மேல்முறையீட்டு மனுவை தள்ளுபடி செய்த நீதிபதி நீனா பன்சல் கிருஷ்ணா இந்த தீர்ப்பை வழங்கினார்.
சட்டத்தின்படி, 12 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைக்கு எதிரான பாலியல் தாக்குதல், தீவிரமான பாலியல் துன்புறுத்தலாக கருதப்படுகிறது. பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் வீட்டில் வாடகைக்கு குடியிருந்த அந்த மனுதாரருக்கு, ஜூலை 2024-ல் விசாரணை நீதிமன்றம் 7 ஆண்டுகள் கடுங்காவல் சிறைத் தண்டனை விதித்தது.
இந்தச் சம்பவம் ஜூன் 2022-ல் நடந்தது, அப்போது பாதிக்கப்பட்ட சிறுமிக்கு மூன்று வயது மற்றும் 11 மாதங்கள் ஆகியிருந்தது. ஜனவரி 5 அன்று வழங்கிய தனது தீர்ப்பில், போக்சோ சட்டத்தின் பிரிவு 10-இன் கீழ் உள்ள குற்றம் தெளிவாக நிறுவப்பட்டுள்ளது என்று உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
பாலியல் நோக்கத்துடன் ஒரு சிறு குழந்தையை அந்தரங்க உறுப்புகளைத் தொடும்படி கட்டாயப்படுத்துவது, தீவிரமான பாலியல் தாக்குதலுக்கான சட்டப்பூர்வ வரையறையை பூர்த்தி செய்கிறது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
சிறுமியின் குற்றச்சாட்டு தூண்டிவிடப்பட்டது என்றும், அதற்கு போதிய ஆதாரம் இல்லை என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் வாதங்களை நிராகரித்த நீதிமன்றம், பாலியல் துன்புறுத்தல் குறித்த முக்கிய குற்றச்சாட்டில் பாதிக்கப்பட்ட சிறுமியின் வாக்குமூலம் சீராக இருந்ததாகவும், அந்த வாக்குமூலங்களில் உள்ள சிறிய வேறுபாடுகள் அவளது நம்பகத்தன்மையை பாதிக்காது என்றும் குறிப்பிட்டது.
சட்டப்படி கட்டாயமாக்கப்பட்ட டெல்லி மகளிர் ஆணையத்தின் ஆலோசகரால் வழங்கப்பட்ட ஆலோசனையை, தூண்டிவிட்டதாகக் கருத முடியாது என்றும், அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள குழந்தைக்கு உதவுவதற்கு அது அவசியம் என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.
சம்பவம் குறித்து குழந்தையின் தாயிடம் விவரித்தபோது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் அங்கு இருந்ததும், புகார்தாரரின் குடும்பத்தினருக்கு முன்பே அவர் காவல் நிலையத்திற்குச் சென்றதும், வழக்கின் அரசுத் தரப்பு வாதத்தை வலுப்படுத்துகிறது என்றும் நீதிமன்றம் மேலும் குறிப்பிட்டது.
முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்வதில் ஏற்பட்ட தாமதம் குறித்து, அந்தத் தாமதத்திற்குப் போதுமான விளக்கம் அளிக்கப்பட்டதாகவும், அதை ஒரு பெரிய குறையாகக் கருத முடியாது என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. காவல்துறையை அணுகுவதற்கு முன்பு, மற்றொரு நகரத்தில் இருந்த தனது கணவர் திரும்புவதற்காக குழந்தையின் தாய் காத்திருந்தது இயல்பானது என்றும் அது குறிப்பிட்டது.
சமூகக் களங்கம், அவமானம் மற்றும் குடும்ப கௌரவம் குறித்த கவலைகள் காரணமாக, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தெரிந்த நபராக இருக்கும்போது, குழந்தை பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகள் பெரும்பாலும் புகாரளிக்கப்படாமல் போகின்றன என்ற விசாரணை நீதிமன்றத்தின் கருத்தை உயர்நீதிமன்றமும் ஏற்றுக் கொண்டது..
சமூகத்தில் துஷ்பிரயோகம் அடிக்கடி சாதாரணமாகக் கருதப்படுவதாகவும், அந்தச் செயல் தீவிரமானதாகவோ அல்லது வன்முறையாகவோ கருதப்படும்போது மட்டுமே குடும்பங்கள் குரல் கொடுப்பதாகவும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.
இருப்பினும், பாலியல் துன்புறுத்தல் உள்ளிட்ட சில இந்திய தண்டனைச் சட்டக் குற்றங்களுக்காக மேல்முறையீட்டாளருக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையையும் தீர்ப்பையும் நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது, ஏனெனில் அந்தக் குற்றங்களுக்காக முறையான குற்றச்சாட்டுகள் பதிவு செய்யப்படவில்லை. மேல்முறையீடு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டதுடன், போக்சோ சட்டத்தின் கீழ் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பும் உயர்நீதிமன்றத்தால் உறுதி செய்யப்பட்டது.
